Genç Kuruşsuzlar

İşsizlik… Günümüzün en can alıcı sorunlarından biri… Ekonomik kaygılar, toplumsal baskılar ve gelecek planları arasında kaybolan insanlar…Gelin bu sorunların köküne kadar inelim!

Aile içinde başlayan eğitim biliriz ki bir çocuk için en önemli eğitimdir, eğitimin başlangıcıdır yani. Aileler çocuğa karşı tutumlarıyla birbirlerinden ayrılırlar. Sorumluluk iç güdüsünü yalnız kendine ayıran aileler, çocuklarına karşı sorumluluk duygusu aşılayamazlar. Arkadaşlık ilişkilerinde sorun çözen ebeynler, çantasını yarınki ders programına kadar düzenleyen anne babalar var oldukça çocuk, bazı sorumluluklardan kaçacaktır. En kötüsü de yetişkin bir birey olduklarında sorumluluk sahibi olamamış, kendine yetemeyen bireylere dönüşeceklerdir. Biliyoruz ki bu tip kişiler henüz elektrik faturasını bile nasıl ödeyeceklerini bilemezler. Hiç deneme fırsatları olmadı ki çünkü…

Bir de aksine vurdumduymaz, gamsız ebeveynler vardır. Çocuklarını iki dakikada tanırsınız, hayat her şeyi öğretmiştir onlara… Ödevlerini yalnız yaparlar, başarılarında hep tektirler. Başarısı ile gurur duyulmayan, takdir edilmemiş çocuk zamanla körelir. Ailesi için bir anlam ifade etmeyen başarıyı, umursamaz olur. Ve elbette çöküşler başlar içe doğru. Bu çocuklar yetersizlik duygusuyla büyürler. Kendilerini ailelerinden ötürü hep eksik ve başarısız hissederler.

Bir diğer ebeveyn modeli ise; mükemmelliyetçiler… Bu tip anne babalar çocuklarına aşırı ilgilidir fakat önemli husus, çocuklarının hep en iyisi olmasını isterler. Dünya bir yarıştır onlara göre ve çocukları bu yarışta birinci gelmelidir. Çocuk sürekli neden hep iyi olamadığını sorgular, ailesinin onu yetersiz gördüğünü bilir. Bazen karşılaştırmalar duyar ebeveynleri tarafından (şunun kızı şöyle başarılı, sen onun kadar olamadın).

Tüm bu sağlıksız ebeveyn tutumları çocuğu kendi içinde sorunlara iter. Yalnızlaştırır, hiçleştirir, kimi zaman hırçınlaştırır da… Çocuk büyür, okullarını bitirir. Belki güzel bir bölümde üniversiteyi tamamlar. İşte bundan sonra başlar her şey. Çocukluk travmaları boy gösterir olumsuz en ufak bir hengamede.

Başlar çevreden sesler…

“Ne zaman işe başlıyorsun”

“Dört yıllık okudun bir de, neden iş bulamıyorsun?”

“Nasıl evleneceksin işin bile yok”

“Ee evlenmeyi düşünmüyor musun yaşın da geldi?”

Gibi gibi binlerce soru…

Kafası karışmış genç daha kendi sorularına cevap veremezken, çevredeki binlerce olumsuz sesi duymaya zorlar. Alanında iş bulamamanın yükü, atanamamanın acısı, bazıları için ev geçindirme derdi, ailesine bakmakla yükümlü olanlar, bazıları gibi aileden yüklü parası kalamayan şanssızlar…

Kendisine fırsat sunulmayan genç, çaldığı her kapıda deneyim şartıyla karşılaşıyor. Taze mezunun deneyim hakkı nereden doğacak öyleyse? Ve şuna inanıyorum ki ülkenin dinamik ve genç nesillere ihtiyacı var. Keşke şans verilse!!!

Umduğu işi alamayan genç, parasız kalmamak adına -bakın birikim bile diyemiyorum- market vs işlere başvuruyor. Şansı olan oradan işe başlıyor. Bir yandan ailesine yetmeye çalışan, diğer yandan geleceğini parlak bulamayan bu gençler, bir de günümüz liyakatsizliği ile burun buruna gelince kafayı sıyırmaya başlıyor. Evet işte tam da bu tanımla ifade ediyorum çünkü daha hafif anlatacak bir tabir yok.

Sonra kalkıp bu gençlere kaliteli bir yaşam vadediyorlar. Dalga geçer gibi… Evlenme hayali kuran genç, evlilik hayallerini askıya alıyor. Ya da kredi borçlarıyla altında eziliyor yükünün. Bir de üniversitede okuma uğruna aldığı kredi ve faizleri de eklendi mi tamamdır. İşte çıldırmak için tüm sebepler mevcut!

İşi bilmeyenin iş başına getirildiği, insana hak ettiği değerin verilmediği bir devirdeyiz. Binlerce genç bu sorunlarla baş başaysa suçlusu herkestir. Gençlik hayallerini yaşamak, başarılı gelecek kurmak varken genç yaşta tepetaklak olmak… Tanıdık geldi mi?

25 yaşında henüz sigorta başlangıcı olmayan gençler varsa herkes otursun düşünsün isterim. Desin ki biz nerde hata yapıyoruz? Gelecek adına, kaliteli, sağlıklı bireyler oluşması adına densin artık!!

#ebrucahisler