Yazı kategorisi: Güncel, Yeni, İnsan

Robert Cornish

-TR-

Mart 1934. Robert Cornish insan üzerinde deneylerine başlamıştı. Dr. Robert Cornish’in laboratuvarında Lazarus’un ceseti inceleme altındaydı. Sallanma, ham bir dolaşım biçimi sağlar bu yüzde ceseti bir düzenekle sallamaya başlamıştı yani Lazarus’un atmayı bırakan kalbinin zayıf bir alternatifini yapmıştı. Yerçekimini kullanarak kan dolaşımı sağlıyordu. Berkeley merkezli labaratuvarında doktor, cesedin uyluğuna adrenalin, karaciğer özü, Arap zamkı ve kan demlemesini enjekte eder. Daha sonra Lazarus’un ağzına nefes alırmışçasına aralıklarla oksijen püskürtür, sallanan tahta yavaşça çözeltiyi vücutta yukarı ve aşağı çeker. Bu sayede vücut benzini tekrar koyulmuş motor gibi çalışmaya başlar. Bacak seğirmesi, nefes alışveriş ve açık bir kalp atışı ritmi Dr. Cornish için yeterlidir. Genelde sirk akrobatlarını ölüme meydan okuyan yüksekliklere fırlatmak için kullanılan ahşap teeterboard, Cornish tarafından çok daha tehlikeli bir şey yetiştirmek için kullanılıyordu, Yaşayan ölüler.

Problem vardı, Cornish’in nereden başlayacağı hakkında hiçbir fikri yoktu. Dönemine bakılırsa o dönemde boğulmuş bir kişiyi gün içinde canlandırmak için ortak davranışlar şunlardı:

  • Kurbanı sırtındaki bir varilin üzerinde yuvarlamak.
  • Havayı ağızlarına pompalamak için bir körük kullanmak [ve muhtemelen burunlarından dışarı doğru]. 

Bilinçsiz boğulan bir kurbanı canlandırmak bu yöntemlerle gülünç görünüyorsa, ölüleri geri getirmek için bunları kullandığınızı hayal edin. Robert Cornish, insanoğlunun bildiği hemen hemen her reanimasyon yöntemlerini denedi.1930’ların ortalarında, Cornish nihayet kazanan bir kombinasyona ulaştı: Sallanan bir teeterboard, adrenalin bazlı enjeksiyonlar…1934’te Cornish, kalbi durduktan 5 dakika sonra ölü bir köpek olan Lazarus IV’ü yeniden canlandırmayı başardı. Daha uzun süre ölü kalan köpekler o kadar iyi geri dödürülemedi. Ancak bazı nedenlerden dolayı, halk Fox Terrier’leri öldürme / zombileştirme fikrini garip bir şekilde itici buldu. Çok kötü bir basın haberinden sonra, Cornish UCLA laboratuvarından kovuldu ve daha uygun konumda, evinde çalışmalar yapmak zorunda kaldı.

Genç doktorun, insanları araştırmasının sadece insani değil, aynı zamanda hayati olduğuna ikna etmenin bir yoluna ihtiyacı vardı. Bu imkansız dilek, görünüşte sadece Robert Cornish ve araştırmasının reklamını yapmak için var olan Evrensel bir korku filmi olan Life Returns filmi kullanıldı.

Filmde, John Kendrick (Onslow Stephens), araştırmasını finanse eden bir ilaç şirketi için çalışan, yaşam restorasyonuna takıntılı bir doktordur. İşvereni onu biraz daha “pratik” bir şey çalışmaya teşvik ettiğinde, Kendrick çırpınır, delirir ve depresyona girer. Her nasılsa, doktorun oğlu Danny’nin (George Breakston) saygısını geri kazanabilmesinin tek yolunun, sevgili ölü köpeğini canlandırmak için Robert Cornish’in yardımını almak olduğu anlaşılıyor.

Cornish, Kendrick’in eski meslektaşıdır. Kendrick büyük ilaçlarla uğraşmaktadır, Cornish araştırmayı doğru şekilde yaptı ve (filmde) büyük bir başarı elde etti. Hiçbir hayvan öldürülmedi ve daha sonra bu filmin yapımında hayata döndürülmedi. Şaşırtıcı bir şekilde, Robert Cornish aslında filmde kendini canlandırıyor. Daha da şaşırtıcı olanı, filmin doruk noktasında kullanılan köpek canlandırma görüntüleri, Lazarus deneylerinden birinin gerçek görüntüleridir.

Life Returns, unutulmasaydı, halkın düşüncelerini Cornish’in lehine çevirebilirdi. Önümüzdeki on yıl boyunca, tartışmalı doktorumuz sürekli olarak belirsizliğin yaygara koparan sularında sürüklenmeye başladı. Tamamen ortadan kaybolabilirdi, eğer önerilen bir deney olmasaydı, köpekleri öldürmek ve canlandırmak, görünmez bir göle çıplak bir dalış yapan görünmez bir adam gibi görünmesini sağladı, yani hiçbir şey gibi değil ama her şeydi. Yaptıkları hiçbir şeydi ama her şeydi…

1947’de, mahkum edilen çocuk katili Thomas McMonigle, Dr. Cornish ile tuhaf bir teklifle temasa geçti. San Quentin’de ölüm cezası bekleyen Thomas, Cornish’e vücudunu sunmuştu McMonigle’yi yeniden canlandırılabileceğine inanıyordu. Tek ihtiyacı olan cesede derhal ulaşmaktı. Ne yazık ki, hapishane gardiyanı bu fikre karşı çıkmıştı. McMonigle bir gaz odasında idam edilmek üzere ayarlandı. Bu odanın, herhangi birinin güvenli bir şekilde girebilmesi adına infazdan sonra havalandırılması için en az bir saat gerekiyordu. Robert Cornish mahkûmu öldürüldükten hemen sonra diriltmek istiyorsa Cornish’te ölebilirdi. Robert Cornish in Life Returns filminde, “Şimdi otur, bu seni sadece birazcık öldürecek.” gibi psikopat replikler kullanmaktaydı belki de gerçek hayatında da bu kelimeleri deneklere fısıldadı.

Doktor bir noktada ortaya attığı diriltme kavramının kanıtı olarak bir koyunu gazla canlandıracağını söyleyerek ülke çapında manşetlere çıktı. Ancak pratik kaygıların ötesinde, daha da sıkıntılı bir yasal değerlendirme var. İdam cezasına çarptırılan biri idam edilirse, daha sonra yeniden canlanırsa, ölüm cezası ne olacak? Doktorun bu teorisi kanıtlanır ve uygulamaya konulursa geniş çapta sorunlar da yanında gelecekti. Şimdi ne düşündüğünü biliyorum. Hayvanlar üzerinde henüz mükemmelleştirmemişken, neden insanları bu tuhaf deneye tabi tutmalıyız? Dr. Cornish, sadece 5 dakika boyunca ölü olan bir köpeği canlandırmayı başardı. 

2003 yılında, Pittsburgh’daki bilim adamları, köpekleri 2 saate kadar öldükten sonra canlandırabileceğinizi keşfettiler. İlk olarak, araştırmacılar, hayvan deneklerini kana bulanarak öldürdüler. Daha sonra köpeklerin damarlarına neredeyse dondurucu bir salin çözeltisi pompaladılar. Bu, kalıcı hasarı önlemek için organlarını soğuttu. Son olarak, tuzlu su çözeltisini orijinal kanla değiştirdiler ve dikkatlice zamanlanmış elektrik şoklarıyla kalp ritimlerini tekrar var ettiler. Test edilen 27 köpeğin 24’ü canlı olarak tekrar havladı. 

Yeniden canlanma bilimi söz konusu olduğunda, pratik faydaları (yani boğulmuş, şok olmuş ve boğulmuş olanları canlandırmak) bariz sürünme faktöründen ayırmak zordur. Robert Cornish’in tuhaf araştırma tarzı kesinlikle bu ayrıma yardımcı olmadı. Yani doktorun teorisi her ölüm şeklinde öleni geri döndüremedi…

-ENG-

March 1934. Robert Cornish began his experiments on humans. Dr. Lazarus’ body was under investigation in Robert Cornish’s lab. The swaying provides a crude form of circulation so that the face began to shake the corpse with a mechanism, a weak substitute for Lazarus’s beating heart. It used gravity to circulate blood. At his Berkeley-based lab, the doctor injects an infusion of adrenaline, liver extract, gum arabic, and blood into the corpse’s thigh. It then sprays oxygen into Lazarus’ mouth at intervals as if he were breathing, the rocking board slowly pulling the solution up and down the body. In this way, the body starts to work like an engine that has been refueled. Leg twitches, breathing and a clear heartbeat rhythm. Good enough for Cornish. Often used to launch circus acrobats to death-defying heights, the wooden teeterboard was used by the Cornish to raise something far more dangerous, the Undead. There was the problem, the Cornish had no idea where to start. Judging by the period, the common behaviors to resuscitate a drowned person during the day were: Rolling the victim over a barrel on their back. Using a bellows to pump air into their mouth [and possibly out through their nose]. If reviving an unconscious drowning victim seems ridiculous with these methods, imagine using them to bring back the dead. Robert Cornish tried almost every reanimation method known to man. In the mid-1930s, Cornish finally came up with a winning combination: a rocking teeterboard, adrenaline-based injections… In 1934, Cornish, a dead dog, Lazarus IV, 5 minutes after his heart stopped. He was able to revive it. Dogs that remained dead longer weren’t able to be returned so well. But for some reason, the public found the idea of ​​killing/zombifying Fox Terriers oddly repulsive. After some very bad press coverage, Cornish was fired from the UCLA lab and had to do studies at the more convenient location, at home. The young doctor needed a way to convince people that his research was not only human, but vital. This impossible wish was used in the movie Life Returns, a Universal horror movie that ostensibly only exists to promote Robert Cornish and his research. In the movie, John Kendrick (Onslow Stephens) is a doctor obsessed with life restoration who works for a pharmaceutical company that funds his research. When her employer encourages her to work on something a little more “practical”, Kendrick stumbles, goes crazy, and falls into depression. Somehow, it turns out that the only way the doctor’s son, Danny (George Breakston) can regain his respect, is to enlist the help of Robert Cornish to revive his beloved dead dog. Cornish is Kendrick’s former colleague. Kendrick is into big pharma, Cornish did the research the right way and had great success (in the movie). No animals were killed or brought back to life later in the making of this movie. Surprisingly, Robert Cornish actually portrays himself in the movie. Even more surprising, the dog animations used at the climax of the movie are actual footage from one of the Lazarus experiments. If Life Returns hadn’t been forgotten, it might have turned public opinion in Cornish’s favour. Over the next ten years, our controversial doctor began to drift constantly in the clamoring waters of uncertainty. He could have disappeared altogether, if it weren’t for a proposed experiment, killing and resuscitating dogs made him look like an invisible man taking a nude dive into an invisible lake, so it was like nothing but everything. What they did was nothing but everything… In 1947, convicted child murderer Thomas McMonigle, Dr. Contacted Cornish with an odd proposal. Awaiting the death penalty in San Quentin, Thomas had presented his body to the Cornish, believing he could revive McMonigle. All he needed was to reach the body immediately. Unfortunately, the prison guard disagreed with the idea. McMonigle is set to be executed in a gas chamber. This room needed at least an hour to ventilate after the execution so that anyone could enter it safely. If Robert Cornish wanted to resurrect the prisoner immediately after he was killed, he could die in Cornish. In the movie Robert Cornish in Life Returns, “Sit down now, this will just kill you a little bit.” He was using psychopathic lines such as, perhaps, he whispered these words to the subjects in his real life.

The doctor made nationwide headlines by saying that he would gasify a sheep as proof of the resurrection concept he had come up with at one point. But beyond practical concerns, there is an even more troubling legal consideration. If a person sentenced to death is executed and then resurrected, what about the death penalty? If the doctor’s theory were proven and put into practice, a wide range of problems would come with it. Now I know what you’re thinking. Why should we subject humans to this bizarre experiment when we have not yet perfected it on animals? Dr. Cornish managed to revive a dead dog for only 5 minutes.

In 2003, scientists in Pittsburgh discovered that you can revive dogs after they’re dead for up to 2 hours. First, the researchers killed their animal subjects by soaking them in blood. They then pumped an almost freezing saline solution into the dogs’ veins. This cooled his organs to prevent permanent damage. Finally, they replaced the saline solution with the original blood and restored their heart rhythms with carefully timed electrical shocks. Of the 27 dogs tested, 24 barked again live.

When it comes to revival science, it’s hard to separate the practical benefits (i.e. reviving the suffocated, shocked, and suffocated) from the obvious creep factor. Robert Cornish’s peculiar research style certainly did not help with this distinction. So the doctor’s theory could not bring back the deceased in every form of death…


Kaynaklar:
Eisenberg. M. S. (2005). Kardiyopulmoner resüsitasyon bilim tarihi. J. P. Ornato & M. A. Peberdy (Eds.), Kardiyopulmoner Resüsitasyon (s. 1-9). Totowa, NJ: Humana Yayınları.
Swain, F. (2013). Bir zombi nasıl yapılır: Reanimasyon ve zihin kontrolünün gerçek yaşam (ve ölüm) bilimi Londra, İngiltere: Oneworld Yayınları.
Behringer, W. ve ark. (2003). Derin hipotermi ile askıya alınmış animasyon kullanan köpeklerde 60-120 dakikalık klinik ölümden sonra beyin hasarı olmadan hayatta kalma. Yoğun Bakım Tıbbı, 31(5), 1523-31.

Reklam

Yazar:

Eğitimci - Araştırmacı - Yazar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s