Etiket arşivi: Yolcu

DİLEK

“Gülmeyi unutan yaşlı gözlere, mutluluktan bir haber ver dilek taşı…”

Efkarımız birikti, taştı. Lakin sitemimiz kadere değil. Bu yalan dünyanın keşmekeşi içerisinde bizi sırtımızdan vuranlara. Mazlumları ağlatıp, zalimler ile el sıkışanlara. Gidecek, yürüyecek nice yolu olan minik yüreklere, çocuklara kıyanlara. Yazımızı güze hazana, günümüzü geceye çalanlara. Bizi gamzede kılıp, devamıza mani olanlara…

Ama gün döner. Allah kerim, hak bakidir. Umut edenlere, sabrını ekmek bilenlere yollar taştan değil, su gibidir. Nimetimizin ve rızkımızın sahibi rahman ve rahimdir.

Sabredin Ey Dostlar!!! Bu günlerde geçicidir.

Duam o dur ki;

Rabbim yüreği güzel olanı, niyeti halis olanı, hakkı bilip gözeteni, mazluma el kuçak olanı, yalan ile savaşanı, derde derman olanı korusun, gözetsin, arttırsın. Nimetimiz bir iken, şükrümüzü bin eylesin. Verdiğinde nimet, vermez ise hikmet olduğunun bilincine hepimizi eriştirsin. Kullarının eline, diline düşürmesin; insafına muhtaç etmesin. Dermansız dert, dertsiz gönül nasip etmesin. Güzel yollara revan olmayı; gençliğimizi, sağlığımızı, ilmimizi ve aklımızı hayırlar uğruna harcamayı nasip etsin. Ufkumuzu, gönlümüzü, merhametimizi, cömertliğinizi umman gibi sonsuz kılsın. Huzurumuzu, sağlığımızı, dirliğimizi ve birliğimizi daim etsin. Çorak gönüllerimizden, bereketli yağmurlarını eksik etmesin. Kin, nefreti söküp alsın içimizden de; baharlar bayramlar dünyayı sarsın. Rahmetini gökyüzünden, bereketini yeryüzünden eksiltmesin. Dualarımızı kabul ve makbul eylesin. Gözünüze yaş, gönlünüze gam ilişmesin. Neşemiz daim, yüzümüz aydınlık, yolumuz bahtımız her daim açık olsun. Sağlıcakla kalın ey ehl-i dünya. Sağlıcakla…

Dünya size, uçmağ bize kalsın.

✋🏻🌿🌸

BOZKIR

Dağ,taş ve güneşin kavurup ısıttığı sapsarı toprak.

Üzerini örten, uçsuz bucaksız masmavi ipek örtüsüyle gökyüzü.

Bizler ise yer ile gök aradındaki beşeriyet.

Bu koskoca sonsuzlukta kendini yitirmiş, göğüslerinde kör kilitli kafesler barındıran eşref-i mahlukatız.

Yaramız sözlerimizde gizli.

Dilimizden dökülüp, gönül nehrinin aynasından yansımayı bekler.

Biz değil miydik yaratılmışların en şereflisi?

Biz değil miydik en güzel surette yaratılan?

Gönlümde büyüyen alev topunun tarifi yok.

Esfeli safiline düşen insanoğlunun yarasına bir merhem yok.

Dünya küçücük, zihnimizin sonu yok ise de; akıl etmediğimiz günümüz çok.

Ağlanacak onca derdimiz var iken; göz pınarlarımızda bir damla göz yaşı yok.

Yüreklerimiz merhametten yoksun çorak bir vadi sanki.

Hepimiz yılgınız, hepimiz kırgın.

Ders bilen, dert edinen ince ruhlara selam olsun.

Hak sahibi, her şeye vekil ve kaviyy olan Allah yar ve yardımcınız olsun.

Ömrünüz hayırlı, yolunuz aydınlık, haneniz huzur dolu, sofranız bereketli olsun.

Yüreğinize gam, başınıza elem ilişmesin.

Bugününüz güzel yarınlara ersin.

Sağlıcakla kalın, varolun ey ehl-i dünya. Sağlıcakla…

ESKİ

Bezm kelimesi “ Sohbet meclisi” anlamına gelir. 15 Mayıs 2021’den bu yana, yazılarımda, sizler ile birlikte kurduğumuz sohbet meclisinin bir örneği aslında. Nicesine. İyiki varsınız dostlar. Vesselam

Her şey eski. Burası dünya. Üç günlük. Doğduk, büyüdük ve öldük. Burası dünya. Her şeyin geldiği, geldiği gibi geçip gittiği bir konaklık zaman insana.

Mustafa KUTLU’nun Uzun Hikayesinden;

– “Kızken kaçtın geldin bana. Mantonun pembesi soldu, hâlâ da aynı ayakkabı. Alamadım ki sana şöyle her şeyin iyisinden.“

+ “ Ayakkabılar eskir be Ali’m, her şey eskir. Bak sen hala sevdiğim adamsın, sen eskime…”

Eskir mi her şey? Anlamsızlaşır mı? Yitip gider mi? Ruhlarımız Kalü-Beladan bu yana eskiyor mu mesela? Tasavvuf ehli insanın acı çekmesini bu duruma yorar. Ruhun Kalü-Beladan ayrılıp, dünyaya varmasına. “Elesti bi Rabbiküm” sorusuna cevap verip, Rabbimiz ile kavilleştiğimiz günden bu yana ruhlarımız o büyük günü bekliyor. Her biri zamanını mı eskitiyor?

Nefesi, yolları, ömrü; hatta her şey eskir gibi gelir insana. Aslında eskidiğini sandığınız yerlerden dallanan yeniden büyüyen bir çınarsınız. Yürüdüğünüz yol nefesinizi tüketsede, sizi büyütüyor. Ham meyve iken kekremsi tadınızdan kurtuluyorsunuz. Tırtılken kelebek oluyorsunuz. Dallarınız budandıkça daha da gürleşip koca bir ağaç oluyorsunuz gölgesinde soluklanan, bunalıp yorulana soluk olan.

Bu yazıyı okuyan kıymetli dostum. Hiçbir şey eskimez. Eskidiğini düşündüğünüz her şey aslında sizin emek verdiğiniz, hayalini kurduğunuzdur. Her düşen takvim yaprağı, yolunuzun bir adımıdır.

Duam o dur ki;

Kanatlarınızın kırılmadığı, özgürce uçtuğunuz; umudunuzun çoşkun akan nehirler gibi dolup taştığı; değil namerde merde bile muhtaç olmadığınız; kulların insafına, eline kalmadığınız; vefa kadir kıymet bilen gönüllere düştüğünüz; kırılan dallarınızdan nice dallar yeşerttiğiniz;yedi bucak kök saldığınız; yürüdüğünüz menzillere tezce vardığınız; boyunuz boyluca, soyunuz soyluca; haneniz şen; ömrünüz hayırlı, bereketli ve uzun olur.

Sağlıcakla kalın, varolun ey ehl-i dünya. Sağlıcakla…

YOLCU

‘’Hep yolcuyuz böyle gelir gideriz, Dünya senin vatanın mı yurdun mu?’’

Bozkırın Tezenesi Neşet Ertaş’ a selam olsun.

Türk halk müziği Abdallık geleneğinin son temsilcilerindendir Neşet Ertaş. Halk ozanıdır. Ozan kelimesinin temeli Moğolca’ya dayanır. Ozan kelimesi Moğolcada ‘’çok konuşan kimse’’ anlamı taşırken, günümüzde ‘’ Halk şairi ‘’ anlamına gelir. Hece veznini kullanarak şiir yazan ozanlar(aşık) , usta –çırak ilişkisine bağlı olarak yetişirler ve özelliklerini, yaşadıkları çevreden alırlar. 1989-1991 de Halk Ozanları Federasyonu tarafından dünyanın 3 büyük ozanı arasında gösterilen Mahzuni Şerif; bu dünyayı görmeyen, kainatı kavrayan Aşık Veysel, Muharrem Ertaş, Neşet Ertaş ve ismini zikretmediğimiz nice ozanımız. Özümüz, töremiz, örfümüz. Halk şairlerimiz. İçimizi en iyi bilenler. Derdimizin, gözyaşımızın, gülüşlerimizin bir olduğu ustalar.

Bir bakıyorum ki bu ustaların türkülerindeki dizelere. Ne mi görüyorum? Biz örfümüzü unutmuşuz, töremizi yaşatamamışız. Kavlimize ihanet, öğütlerini ise kulak arkası etmişiz. Okuyanların zihni bulanacak. Ne anlattı şimdi bizlere diyecek belki de birçoğunuz. Ama aklım anlatamadıklarım da. Aklım dillendiremediklerimde. Masam da yanan mumların şahit olduğu, çaresiz kalemimden kağıtlara dökemediklerimde. Kaybettiğimiz değerlerimizde. Boğulup gittiğimiz ihtirasımızda. Kıskançlıklarımızda, kavgalarımızda. Hepiniz her gün belki televizyon izliyorsunuz, belki gazete okuyorsunuz, hiç olmasa telefonunuza düşen bir bildirime bakıyorsunuz. Gelen haberler de hep aynı şeyi görüyor, okuyor ya da izliyorsunuz. Yiten insanlığımızı okuyor, yiten insanlığımızı izliyor ve görüyorsunuz.

‘’Bir anadan dünyaya gelen yolcu, görünce dünyaya gönül verdin mi? ‘’ diyor ya Neşet ERTAŞ. Hepimiz dünya yolcusuyuz. Aslında Aşık Mahzuni Şerif’in bahsettiği yoldaki yabancılarda biziz. Biz dünya ya insan olmak için geldik.İnandığımız yolda dosdoğru yürümek için, emanetimizi yüklenip, vademizi doldurmaya geldik. Hak yolunda yürümek, doğruyu bilmek, doğruyu saymak ve doğruyu savunmak için geldik. Gönül verdik vermesine de nice kötüye meyletti gönlümüz. Yanlışa meyletti. Yanlışa gönül verdi. Dillerimiz sustu. Sesimiz çıkmaz oldu. Hatırlanmadığın da ölü sayılırmış değerler. Kıymetsizleştikçe ölürmüş. Layığında olmayan her şey ziyan olurmuş. Can da, inci mercanda. Hatıralarımızı yoksaydık, ziyan oldu tüm değerlerimiz. Yapraklarımız döküldü dallarından. Baharımız ise güze döndü bizim.

‘’ Analar insandır, bizler insanoğlu’’ diyor büyük usta. Her gün bir anne ölüyor. Her gün bir insan ölüyor. İnsanlığımız ölüyor. O anaların evlatları, insanoğlu ölüyor. Minicik ay yüzlü yavruları, taze bahar çiçeklerini en yakınları ayakları altında çiğniyor. Bir haber 45 saniye, acımız 45 saniye. Duyduk duymadık demeyin a dostlar! İnsanoğlu kendini öldürdü. Özünü, aslını, neslini öldürdü. Toprağı bol olsun. Toprak oluyoruz. Özümüz toprak çünkü ona dönüyoruz. Ne mutlu o emanetini ziyan etmeden toprağa dönenlere. Ne mutlu o aslını ve neslini unutmayana.

Sayın, sevin ey insanoğlu. Anlaşmaya gönlü olanın, yapamayacağı ne olabilir ki. Aşamayacağı ne yol olabilir. Hangi bahanesi olabilir. Bir tatlı söz, ufacık tebessüm neyi çözmez ki. Sizi kırmaya kıyamayan, yüzünüzdeki bir gülümsemeyi, sesinizdeki neşeyi ekmeği bilen, onunla gönlünü doyuran insanları sevin. Gönlünde bahar zenginliği ile kapınıza gelenleri geri çevirmeyin. Yolunuzdaki dikeni taşı sizle göğüsleyeni sevin. Sevemiyorsanız da sayın. Sizin için yaptıklarını sayın. Değer verin. Bugün varız yarına hak kerim. Bilmiyorsunuz saatlerinizi. Vadeniz sizi ne zaman bulur, emanetçi emanetini ne zaman ister bilinmez. Haklar o büyük güne kalmadan tatlılık ile, neşe ile, sevgi ve saygı ile geçirin günlerinizi. Çöp değil, hatıra yüklü olsun her takvim yaprağınız. Yolunuz güzelliğe çıksın. Kalpleriniz kör olmasın. Sağlıcakla kalın.